Studimi i zhvilluar në Japoni mbi klonimin e minjve për një periudhë 20-vjeçare ka zbuluar kufizime të rëndësishme të kësaj teknologjie. Shkencëtarët krijuan gjithsej 1,206 minj të klonuar nga një donatore e vetme femër, duke vazhduar procesin brez pas brezi nga viti 2005 deri në 2025. Fillimisht, deri në brezin e 25-të, nuk u vërejtën probleme të dukshme dhe minjtë dukeshin të shëndetshëm. Megjithatë, më vonë filluan të grumbullohen mutacione gjenetike që u përkeqësuan me kalimin e brezave.
Në brezat e mëvonshëm, sidomos pas brezit të 27-të, u shfaqën mutacione serioze, përfshirë anomali kromozomale si humbja e një kromozomi X. Edhe pse disa klone nuk kishin ndryshime fizike të dukshme, ndikimi i mutacioneve ishte i madh: brezi i 58-të vdiq brenda pak ditësh pas lindjes. Studiuesit zbuluan se mutacionet në klonim ndodhin rreth tre herë më shpesh sesa në riprodhimin natyror.
Ky hulumtim rrëzon idenë se klonet janë kopje perfekte dhe se klonimi mund të vazhdojë pafundësisht pa pasoja. Përkundrazi, procesi i klonimit i ngjan kopjimit të përsëritur të një imazhi, çdo kopje e re humbet cilësi krahasuar me origjinalin. Me kalimin e kohës, këto “defekte” bëhen të konsiderueshme dhe të dëmshme për mbijetesën.
Eksperimenti tregoi gjithashtu se pjelloria e kloneve u ul me kalimin e brezave. Fillimisht ato lindnin numër normal këlyshësh, por më pas numri u zvogëlua për shkak të mutacioneve të akumuluara.
Studiuesit përdorën teknikën e transferimit bërthamor, e njëjta metodë që u përdor për krijimin e deles Dolly. Rezultatet theksojnë rëndësinë e riprodhimit seksual në eliminimin e mutacioneve të dëmshme dhe sugjerojnë se, me teknologjinë aktuale, klonimi nuk mund të përdoret për të ruajtur speciet në mënyrë të qëndrueshme.
