Mbi 100 vjet më vonë, shkencëtarët kanë konfirmuar më në fund një nga teoritë e Albert Ajnshtajnit për natyrën e vrimave të zeza. Në vitin 1915, Ajnshtajni parashikoi se vrimat e zeza duhet të kenë një ‘rajon të zhytjes’ ku forcat e gravitetit janë shumë të mëdha që materia të ndjekë një lëvizje rrethore.
Tani, shkencëtarët kanë zbuluar se ky rajon jo vetëm që ekziston, por gjithashtu përmban disa nga forcat gravitacionale më të forta në univers. Studiuesit nga Oxford University Physics regjistruan pamjet e para të momentit që materia zhduket përmes këtij kufiri të çuditshëm. Dr Andrew Mummery, një fizikant në Oksford, i cili udhëhoqi studimin, tha: “Kjo është pamja e parë se si plazma, e shkëputur nga skaji i jashtëm i një ylli, i nënshtrohet rënies së saj përfundimtare në qendër të një vrime të zezë“.
Vrimat e zeza janë disa nga objektet më të çuditshme të njohura për shkencën dhe, në skajet e tyre, teoritë e fizikës klasike nuk përshtaten. Ndërsa materia tërhiqet drejt qendrës jashtëzakonisht të dendur të një vrime të zezë, ajo i afrohet një zone të njohur si horizonti i ngjarjes, përtej së cilës as drita nuk mund të ikë. Ndërsa më shumë lëndë bie drejt vrimës së zezë, ajo tërhiqet në një orbitë spirale – si uji që bie në një vrimë – ku shtypet në një unazë ndriçuese të plazmës super të nxehtë. Sipas këndvështrimit Njutonian të universit, kjo lëndë duhet të vazhdojë të rrotullohet në një lëvizje rrethore deri në momentin që në të vërtetë takohet me horizontin e ngjarjes.
Por, sipas llogaritjeve të Ajnshtajnit, forcat e gravitetit rreth një vrime të zezë janë aq të fuqishme sa grimcat që afrohen shumë do të lënë shtigjet e tyre të lakuara dhe do të zhyten direkt në vrimën e zezë.
Dr Mummery thotë: ‘Teoria e Ajnshtajnit parashikoi se kjo zhytje përfundimtare do të ekzistonte, por kjo është hera e parë që ne kemi qenë në gjendje të demonstrojmë se po ndodh.”
Studiuesit shpenzuan vite duke zhvilluar modele matematikore për të parashikuar se çfarë do të ndodhte kur drita binte në zonën e zhytjes së një vrime të zezë. Këto parashikime u krahasuan më pas me vëzhgimet e teleskopëve me rreze X të vrimave të zeza rreth 10,000 vjet dritë larg nga Toka.
