Shumica e njerëzve nuk bëjnë një gjumë të rehatshëm për shkak të dyshekut, gjë që I detyron t’i ndërrojnë shpesh. Por Dr. Peter Nguyen dhe ekipi i tij në Universitetin Swinburne në Australi po përballen me një problem shumë më të madh: çfarë ndodh me dyshekët pasi hidhen. Çdo ditë, mijëra dyshekë të përdorur përfundojnë në mbeturina në mbarë botën. Ndërsa sustat metalike riciklohen relativisht lehtë, shkuma prej poliuretani shpesh përfundon në landfille, ku mund të qëndrojë deri në 120 vjet pa u dekompozuar.
Një studim i ri ofron një zgjidhje të pazakontë, përdorimin e një myku të zakonshëm, Penicillium chrysogenum, i ngjashëm me mykun nga i cili prodhohet penicilina. Procesi përfshin copëtimin e shkumës së hedhur dhe inokulimin e saj me spore. Teksa rriten, strukturat e tyre si rrënjë, të quajtura micel, veprojnë si një “ngjitës biologjik” natyror. Ky proces krijon përbërje minerale që e kthejnë mbetjen voluminoze në material izolues të lehtë, të fortë dhe shumë rezistent ndaj nxehtësisë, deri në 1,000°C.
Testimet treguan se materiali i ri ka aftësi izolimi shumë të afërta me produktet komerciale që përdoren aktualisht në ndërtesa, duke ofruar një alternativë praktike dhe miqësore me mjedisin. Për më tepër, përdorimi i kërpudhave të sigurta, të lidhura me industrinë ushqimore dhe mjekësore, si dhe i kimikateve të zakonshme, e bën procesin të zbatueshëm në shkallë industriale.
Sipas studiuesve, kjo risi mund të shkojë përtej izolimit bazë, duke u zhvilluar në panele rezistente ndaj zjarrit ose elemente ndërtimi të avancuara, përfshirë aplikime në ndërtimin 3D. Studimi është publikuar në revistën Scientific Reports.
