Në një letër drejtuar senatorit Ed Markey, Tesla ka pranuar se robotaksitë e saj ndonjëherë mund të drejtohen nga operatorë njerëzorë në distancë. Kjo praktikë është relativisht e pazakontë në industrinë e makinave autonome, ku shumica e kompanive përdorin ndihmë njerëzore vetëm për udhëzime dhe jo për kontroll të drejtpërdrejtë të automjetit.
Sipas Karen Steakley, drejtoreshë e politikave publike në Tesla, ky kontroll në distancë përdoret si masë rezervë në raste të rralla, kur të gjitha ndërhyrjet e tjera kanë dështuar. Në këto situata, operatorët mund të marrin kontrollin e automjetit kur ai lëviz me shpejtësi shumë të ulët (rreth 5 km/h ose më pak) dhe ta drejtojnë deri në 15 km/h, nëse sistemi e lejon. Kjo shërben si një hap i fundit për të zgjidhur situata të vështira në rrugë.
Kjo qasje ndryshon nga ajo e kompanive të tjera si Waymo, e cila përdor një sistem të quajtur “fleet response”. Në këtë rast, operatorët njerëzorë nuk drejtojnë automjetin, por japin informacion dhe udhëzime bazuar në të dhënat që marrin nga sensorët e makinës. Shumica e kompanive shmangin drejtimin në distancë për shkak të sfidave teknike si vonesat në komunikim (latency) dhe pamja e kufizuar nga sensorët, që mund ta bëjnë drejtimin më pak të sigurt.
Tesla ka ndjekur gjithmonë një qasje të ndryshme në zhvillimin e teknologjisë autonome. Ndryshe nga konkurrentët që përdorin radarë dhe sensorë të tjerë, Tesla mbështetet kryesisht në kamera për sistemin e saj Full Self Driving (FSD). Megjithatë, kjo strategji është shoqëruar me disa aksidente të profilit të lartë, çka çoi në një hetim nga Administrata Kombëtare e Sigurisë së Trafikut në SHBA në tetor 2025.
Tesla nisi shërbimin e robotaksive në Austin, Teksas, në qershor 2025 në një formë të kufizuar, me shoferë brenda automjeteve. Aktualisht, kompania po teston edhe udhëtime pa shoferë, gjë që mund të shpjegojë nevojën për ndërhyrje në distancë si masë sigurie shtesë.
