Salone del Mobile rikthehet me edicionin e 63–të këtë vit duke i kushtuar rëndësi gjuhës universale që lidh kulturën dhe epokat, traditat dhe inovacionet, si dhe promovon dialogun midis të shkuarës dhe të ardhmes për një kulturë dizenjimi dinamike dhe inovative.
Prandaj ideja e arkitektit francez Pierre-Yves Rochon për të krijuar një instalacion që pohon rëndësinë e kohës dhe përvojës në dizajnin e mobiljeve të frymëzuar nga tradita, por të riinterpretuar përmes një ndjeshmërie bashkëkohore. Qëllimi është të përmirësohet trashëgimia e së kaluarës dhe ta projektojë atë drejt së ardhmes.
Një stilist kameleonik dhe mjeshtër i mikpritjes luksoze, Pierre-Yves Rochon, kreu i studios së dizajnit të brendshëm me të njëjtin emër, i ka kushtuar 45 vjet kërkimit të luksit të vërtetë absolut, duke projektuar ambiente të brendshme prestigjioze për zinxhirët e hoteleve si Four Seasons, Ritz, Fairmont, Waldorf Astoria dhe restorante të tilla për Michelinss.
Për Salone ai konceptoi Villa Heritage, një hapësirë e aftë për të krijuar një dialog midis të gjitha arteve dhe për t’i bërë njerëzit të reflektojnë mbi idenë e transmetimit. Elegante dhe tërheqëse, Villa Heritage ripërkufizon konceptin e dizajnit të brendshëm, duke e shndërruar atë në një urë që lidh të shkuarën dhe inovacionin dhe ku luksi nuk është vetëm estetikë, por një përvojë shumëshqisore.
Çdo dhomë është një kapitull i një historie, ku dizajni ndërthuret me artin. Në dhomën e bardhë projeksioni i shndërron sipërfaqet në poezi vizuale. Kopshti dimëror kujton peizazhet italiane me tone të gjelbra të ndezura. Salloni i kuq shpërthen me gjithë teatralitetin e operës italiane, ndërsa biblioteka sjell një qetësi dhe shërben si një homazh për idetë që kanë formësuar kulturën tonë. Në qendër ndodhet hapësira që i dedikohet muzikës ku një piano Alpange gjen vendin e saj të natyrshëm.
Një tjetër i ftuar special i këtij edicioni është dhe fituesi i çmimit Oscar, Paolo Sorrentino, i cili ka dizenjuar “La dolce attesa”.
Duke ruajtur qasjen vizionare të Sorrentinos, “La dolce attesa”, e vendosur në hyrje të Pavijoneve 22-24 mund të shihet si një metaforë për ekzistencën; do të ofrojë një mundësi për të ndaluar dhe për të gjetur bukurinë në një kohë të ngadaltë, duke na mësuar vlerën e durimit. Një metaforë e të jetuarit, në të cilën gjithçka është pezull, por në mënyrë paradoksale ndërkohë, gjithçka ndodh vazhdimisht.
Paolo Sorrentino tha: “Një nga fatkeqësitë më të mëdha të jetës është të presësh. Ne flasim për pritjen e një raporti, për një përgjigje mjekësore. Kur presim fatin tonë, gjithçka që mund të bëjmë është të presim. Kur e ardhmja jonë varet nga një mjek, nga një laborator, ne thjesht duhet të qëndrojmë atje. Në gjendje ankthi. Ndoshta, atëherë, duhet të rimendojmë mënyrën se si presim. Kështu, ndoshta, pritja mund të bëhet më pak e dhimbshme. Sepse bëhet diçka tjetër. Dhoma jonë e pritjes aspiron të jetë diçka tjetër. Nuk të detyron të ulesh, por të lë të shkosh. Një udhëtim i vogël, si fëmijët, në udhëtime qetësuese.”
