Një studente doktorature në Concordia University në Kanada, e quajtur Sarah Sajedi, u trondit nga sasia e mikrogrimcave të plastikës që gjendeshin në rërën e një plazhi të bukur në Ishujt Phi Phi dhe për këtë arsye vendosi të studionte më tepër rreth ndikimit të plastikës në jetën tonë të përditshme. Ajo kuptoi se problemi nuk ishte vetëm menaxhimi i mbetjeve, por vetë modeli i konsumit.
Sajedi analizoi mbi 140 studime shkencore për të kuptuar ndikimin e bidonave plastikë në shëndetin e njeriut. Rezultatet tregojnë se njerëzit konsumojnë mesatarisht 39.000–52.000 grimca mikroplastike në vit përmes ushqimit dhe ujit, ndërsa ata që pinë rregullisht ujë në shishe plastike mund të thithin deri në 90.000 grimca shtesë çdo vit.
Mikroplastikat janë grimca plastike shumë të vogla, ndërsa nanoplastikat janë edhe më mikroskopike dhe të padukshme për syrin e lirë. Ato krijohen gjatë prodhimit, ruajtjes dhe degradimit të shisheve, sidomos kur plastika është e cilësisë së ulët dhe ekspozohet ndaj dritës, nxehtësisë apo presionit fizik. Ndryshe nga plastikat që futen në trup përmes zinxhirit ushqimor, këto grimca përthithen drejtpërdrejt përmes ujit të pijshëm.
Sipas studimeve, mikroplastikat mund të hyjnë në qarkullimin e gjakut dhe të arrijnë organet jetësore, duke shkaktuar inflamacion kronik, stres oksidativ, çrregullime hormonale, probleme riprodhuese dhe dëmtime neurologjike. Megjithatë, efektet afatgjata mbeten ende të paqarta për shkak të mungesës së metodave të standardizuara dhe pajisjeve të shtrenjta për matje.
Ndërkohë, shishet plastike mbeten pak të rregulluara ligjërisht. Ndotja plastike është njëkohësisht problem mjedisor dhe sfidë për shëndetin publik, nga ku lind nevoja për sisteme të qëndrueshme të furnizimit me ujë që nuk varen nga plastika.
