Dy nga njerëzit më të pasur në botë, Elon Musk dhe Jeff Bezos, po garojnë për të zgjidhur një sfidë që mund të transformojë udhëtimet hapësinore: furnizimin me karburant të anijeve kozmike në orbitë. Ky koncept do t’i lejonte misionet të shtriheshin më larg se Hëna e Marsi, duke hapur rrugë drejt eksplorimit më të thellë të sistemit diellor.
Ideja e furnizimit orbital u propozua që në vitet ’60, por vetëm tani kompanitë private po e vendosin në qendër të strategjive të tyre. Arsyeja kryesore është kufizimi i karburantit: gjatë programit Apollo, raketa Saturn V kishte mbi 3 milion kg peshë në ngritje, prej të cilave 2.5 milionë ishte karburant. Duke u nisur me më pak karburant dhe duke u furnizuar në orbitë, do të ishte e mundur transportimi i ngarkesave më ose ekuipazheve më të mëdha, me kosto më të ulët, sidomos kur kombinohet me raketat e ripërdorshme.
Megjithatë, pengesa kryesore është menaxhimi i karburanteve kriogjenikë që duhen mbajtur në temperatura shumë të ulëta. Në vakumin e hapësirës, ato nxehen dhe avullohen lehtësisht, çka e kthen sfidën më shumë në çështje ftohjeje sesa rezervuarësh. Për më tepër, në mikrogravitet lëngjet nuk shpërndahen në mënyrë të parashikueshme, duke e vështirësuar pompimin.
SpaceX ka testuar transferimin e lëngjeve në Starship dhe planifikon të kryejë kalime karburanti mes dy anijesh. Modeli i saj për programin Artemis parashikon përdorimin e disa raketave-tanker për të furnizuar një Starship në orbitë, i cili më pas do të furnizojë anijen që do zbresë në Hënë. Vlerësimet variojnë nga 10 deri në 40 fluturime për një mision.
Blue Origin ndjek një qasje tjetër me raketën Neë Glenn: një “transportues” do të ngarkohej me karburant në orbitën e Tokës, do ta dërgonte në orbitën hënore dhe do të përgatiste një anije tjetër për ekuipazhin.
