Mund të jetë një ide e mirë të filloni të shikoni gjatësinë e hapave tuaj, pasi kjo gjë mund të tregojë fazat e hershme të zhvillimit të një sërë sëmundjesh neurologjike dhe të monitorojë përkeqësimin e tyre. Gjatësia e hapit në përgjithësi zvogëlohet ndërsa njerëzit rriten, por e njëjta gjë ndodh dhe tek njerëzit me çrregullime neurologjike.
Studiuesit në Universitetin e Tel Avivit (TAU) dhe Qendrën Mjekësore të Tel Aviv Sourasky (TASMC) drejtuan një studim shumëdisiplinor ndërkombëtar, në të cilin u zhvillua një model inovativ i bazuar në machine-learning për të vlerësuar me saktësi gjatësinë e hapit.
Algoritmi i tyre konverton të dhënat nga një sensor i vogël, i papërshkueshëm nga uji, i lehtë dhe që mbahet në trup, i ngjitur në pjesën e poshtme të shpinës, i cili siguron një vlerësim të saktë të gjatësisë së çdo hapi. Është rreth 4 herë më i saktë se modelet biomekanike konvencionale.
“Gjatësia e hapit është një matje e ndjeshme dhe jo invazive e një game të gjerë problemesh që lidhen me plakjen, rënien e aftësive njohëse, shumë sëmundje neurologjike, sklerozën e shumëfishtë dhe sëmundjen e Parkinsonit dhe Alzheimerit, si dhe sëmundjet akute kardiovaskulare dhe goditjet në tru. Modeli ynë bën të mundur monitorimin e vazhdueshëm të këtij aspekti kyç të gjendjes së pacientit”, shkruan studiuesit në artikullin e tyre.
Modeli i ri mund të integrohet në një pajisje të ngjitur në lëkure në pjesën e poshtme të shpinës dhe mundëson monitorimin e vazhdueshëm të hapave në jetën e përditshme të pacientit. Ekipi ia doli duke përdorur të dhënat e ecjes dhe gjatësisë së hapave të bazuara në sensorët IMU, të matura në mënyrë konvencionale në një studim të mëparshëm me 472 njerëz me Parkinson, dëmtim të lehtë njohës ose sklerozë të shumëfishtë, së bashku me të moshuar të shëndetshëm dhe të rinj.
Ata përdorën të dhënat për të trajnuar një numër modelesh kompjuterike që përkthenin të dhënat e IMU në një vlerësim të gjatësisë së hapit. Për të testuar saktësinë e modeleve, ata përcaktuan se deri në çfarë mase modelet e ndryshme mund të analizonin saktë të dhënat e reja që nuk ishin përdorur në procesin e trajnimit.
“Për një hap të vetëm, gabimi mesatar i modelit tonë ishte 6 centimetra krahasuar me 21 centimetra të parashikuar nga modeli konvencional. Kur vlerësuam mesatarisht 10 hapa, arritëm në një gabim prej më pak se 5 cm – një prag i njohur në literaturën profesionale si ‘diferenca minimale që ka rëndësi klinike’ – që lejon identifikimin e një përmirësimi ose uljeje të konsiderueshme në gjendjen e subjektit. ”, tha drejtuesi i studimit Assaf Zadka.
