Një studim i ri nga Universiteti i Jerusalemit ka zbuluar se përvojat shqisore në fëmijëri ndikojnë ndryshe në zhvillimin e trurit të meshkujve dhe femrave, të paktën tek minjtë. Studiuesit ekspozuan të vegjlit ndaj tre mjediseve zanore: heshtjes, cicërimave të zogjve dhe muzikës së Beethoven-it (Simfonia e Nëntë), nga dita e shtatë deri në ditën e 40 pas lindjes. Një grup tjetër shërbeu si grup kontroll, pa asnjë ndërhyrje zanore.
Kur minjtë u analizuan si të rritur, studiuesit zbuluan dallime të habitshme midis gjinive. Meshkujt që kishin dëgjuar muzikë në fëmijëri shfaqën sjellje të ndryshme ndaj tingujve të rinj, disa e shmangnin muzikën, të tjerë tregonin interes të moderuar, ndërsa ata që ishin rritur në heshtje apo me tinguj jo muzikorë e shmangnin plotësisht. Femrat, nga ana tjetër, nuk treguan të njëjtin model; preferencat e tyre zanore mbetën më të lira dhe më të ndryshme, pavarësisht ekspozimit fillestar.
Duke përdorur teknologji për të vëzhguar aktivitetin e trurit, ekipi zbuloi se tek femrat, aktiviteti më i fortë në korteksin dëgjimor lidhej me një preferencë të ulët për muzikën. Tek meshkujt, kjo lidhje nuk ekzistonte, duke sugjeruar se zona të tjera të trurit, si qendra e dopaminës (VTA), mund të luajnë rol. Dopamina, siç shpjegon profesori Israel Nelken, lidhet me ndjesinë e kënaqësisë, që përfshin edhe reagimin ndaj muzikës.
Megjithëse rezultatet janë intriguese, studiuesit theksojnë se minjtë dhe njerëzit kanë trupa e sisteme shqisore shumë të ndryshme, ndaj nuk mund të nxirren përfundime për efektet e hershme të muzikës tek fëmijët. “Fëmijët janë jashtëzakonisht plastikë — çdo përvojë i formëson ata,” thotë Nelken. “Vetëm bëhuni të kujdesshëm me mënyrën se si i formësoni.”
