Në ndjekje të inovacionit, një grup shkencëtarësh ka arritur diçka të jashtëzakonshme: ata kanë gjetur një mënyrë për të krijuar diamante “të vërteta” në temperaturë dhe presion normal të dhomës. Ky zbulim thjeshton në mënyrë drastike procesin e prodhimit të diamanteve të krijuar në laborator, duke e bërë atë më efikas dhe potencialisht më të aksesueshëm.
Duke sfiduar metodat konvencionale, ky zbulim i hap rrugën një epoke të re në sintezën e diamanteve.
Si prodhohen diamantet në natyrë?
Shumica e diamanteve e nisin rrugëtimin e tyre rreth 140 deri në 240 km nën sipërfaqe, në një pjesë të mantelit të Tokës ku temperaturat rriten në rreth 1,000 gradë Celsius dhe presionet janë jashtëzakonisht të larta. Në këto kushte ekstreme, atomet e karbonit lidhen së bashku në një strukturë unike kristalore, duke krijuar xhevahiret e forta dhe me shkëlqim që njohim dhe duam.
Por nxjerrja e këtyre diamanteve në sipërfaqe është një histori tjetër. Shpërthimet vullkanike, miliona vjet më parë, i sollën diamantet më afër kores së Tokës. Sot, minatorët i gjejnë këto gurë të çmuar në tubat vullkanikë ose shtretërit e lumenjve ku i ka bartur erozioni.
Imitimi i kushteve ekstreme në laborator
Për të imituar këto kushte natyrore në laborator, shkencëtarët kanë përdorur një metodë të quajtur rritje me presion të lartë, në temperaturë të lartë (HPHT). Me këtë metodë, ata kanë simuluar të njëjtat kushte ekstreme në mënyrë që të detyrojnë karbonin e tretur, në metale të lëngëta si hekuri, për t’u kthyer në diamant rreth një diamanti fillestar.
Kjo qasje ka kufizimet e saj. Presioni dhe nxehtësia e tepër të larta nuk janë të lehta për t’u arritur ose mbajtur në një mjedis laboratorik. Metodat alternative, të tilla si depozitimi i avullit kimik, përpiqen të eliminojnë disa nga kufizimet e HPHT, siç është nevoja për presione të larta, por kërkesa për një diamant fillestar mbetet.
Teknika e re, e zhvilluar nga një ekip i udhëhequr nga Rodney Ruoff, një kimist në Institutin për Shkenca Bazë në Korenë e Jugut, eliminon disa nga disavantazhet e proceseve të sintezës së sipërpërmendur.
Metoda e ekipit filloi me galium të ngrohur elektrikisht me pak silikon në një enë me grafit. Ekipi shpiku gjithashtu një dhomë të veçantë që përmban një enë 9 litërshe ku pritej përzierja galium-silikon. Pas provave të shumta, shkencëtarët zbuluan se një përzierje optimale e galium-nikel-hekurit, me një sasi të vogël silikoni, katalizonte rritjen e diamanteve në mënyrë më efikase. Akoma më mbresëlënëse ishte se diamantet u shfaqën në bazën e enës brenda 15 minutave, dhe një film më i plotë diamanti u formua brenda dy orëve e gjysmë.
