Nëse i keni kushtuar vëmendje mendimeve më të fundit rreth mirëqenies dhe jetëgjatësisë, do të keni vënë re një rritje të fokusit në marrëdhëniet tona shoqërore.
Mendohet se personat me rrjete të gjëra shoqërore priren të jenë shumë më të shëndetshëm se ata që ndihen të izoluar. Ndërveprimet tona me të tjerët janë aq fort të lidhura me jetëgjatësinë tonë, sa Organizata Botërore e Shëndetësisë sapo ka themeluar një Komision të ri për Lidhjet Sociale, duke e quajtur atë “një prioritet shëndetësor global“.
Në fillim të viteve 1970, ekipi i Lester Breslow identifikoi shtatë zakone tashmë themelore për shëndetin: mos pirja e duhanit, pirja e moderuar e alkoolit, gjumë i përshtatshëm, stërvitja e rregullt, shmangia e snacks, mbajtja e një peshe të shëndetshme dhe ngrënia e mëngjesit.
Të njohura si “Alameda 7“, këto zakone janë bërë “gur themeli” i këshillave të shëndetit publik. Në vitin 1979, studiuesit Lisa Berkman dhe S. Leonard Syme identifikuan një faktor të tetë thelbësor: lidhjen sociale. Hulumtimi i tyre tregoi se njerëzit me lidhje të forta sociale ishin gati 50% më pak të rrezikuar të vdisnin në krahasim me ata me lidhje sociale më të dobëta, pavarësisht nga statusi socio-ekonomik, shëndeti fillestar ose zgjedhjet e stilit të jetesës.
Ky zbulim për fuqinë e lidhjeve sociale fillimisht u anashkalua në udhëzimet shëndetësore për shkak të sfidës së tij ndaj pikëpamjes tradicionale të shëndetit, e cila u fokusua kryesisht në faktorët fizikë dhe jo në mirëqenien sociale dhe mendore. Sidoqoftë, kërkime të gjera kanë konfirmuar që atëherë se lidhjet sociale ndikojnë ndjeshëm në kurimin ndaj sëmundjeve.
Për shembull, studimet në vitet 1990 nga Sheldon Cohen në Universitetin Carnegie Mellon treguan se njerëzit me lidhje të gjëra sociale kishin një rrezik më të ulët për t’u ftohur. Ata me lidhje të dobëta sociale kishin një rrezik tre deri në katër herë më të madh për të shfaqur sindromin e ftohjes në krahasim me ata me lidhje të forta.
Ndikimi i lidhjeve sociale shtrihet dhe në sëmundjet kronike si diabeti i tipit 2 dhe problemet kardiovaskulare. Hulumtimet tregojnë se vetmia është një faktor i rëndësishëm rreziku për këto sëmundje. Analiza e Julianne Holt-Lunstad e vitit 2010, duke përfshirë 148 studime dhe 300,000 pjesëmarrës, zbuloi se marrëdhëniet sociale janë po aq të rëndësishme për shëndetin sa faktorët e vendosur si duhani dhe obeziteti, madje duke tejkaluar stërvitjen dhe ndotjen e ajrit në ndikimin e tyre.
Izolimi shkakton përgjigje fiziologjike ndaj stresit, të cilat, ndonëse fillimisht mbrojtëse, mund të shkaktojnë dëme afatgjata si inflamacion, tendosje kardiovaskulare dhe rritje të rrezikut të sëmundjes. Ndërkohë, lidhjet sociale i zbutin këto efekte duke reduktuar stresin kronik dhe duke promovuar baza më të shëndetshme.
Në fund të fundit, njerëzit janë në thelb qenie sociale, të krijuara për të lulëzuar përmes ndërveprimeve kuptimplote. Ofrimi i mundësive për t’u lidhur mund të përmirësojë shëndetin dhe jetëgjatësinë tonë.
