Shkencëtarët pretendojnë se mund të kenë rikuperuar ADN që i përket Leonardo da Vinci-t nga një vizatim dhe objekte të tjera që ai ka prekur gjatë jetës. Nëse këto gjetje konfirmohen, do të përbënin një hap shumë të rëndësishëm në përpjekjet disavjeçare për të rindërtuar profilin gjenetik të artistit të famshëm të Rilindjes.
Objektet e trashëgimisë kulturore, si vizatimet, dorëshkrimet apo dokumentet arkivore, nuk mbartin vetëm informacion historik, por edhe gjurmë biologjike. Dihet se Leonardo pikturonte shpesh me gishta, çka rrit mundësinë që ADN-ja e tij të jetë transferuar në kanavacë apo letër dhe të jetë ruajtur deri sot. Rikuperimi i kësaj ADN-je mund të ofrojë njohuri të reja për jetën dhe punën e tij, si dhe të kontribuojë në fushën e re të quajtur “arteomics”, e cila kombinon analizën artistike me metoda shkencore për të studiuar autorësinë, materialet dhe historinë e veprave të artit.
Sfida kryesore është se këto objekte janë jashtëzakonisht të brishta dhe janë prekur nga shumë njerëz ndër shekuj, duke e bërë të vështirë dallimin e ADN-së origjinale nga ndotja biologjike. Megjithatë, “Leonardo da Vinci DNA Project” ka zhvilluar një metodë minimale dhe jo-invazive, duke përdorur tamponë të ngjashëm me ata të testeve COVID-19.
Në një studim paraprak, ende pa rishikim shkencor, ekipi raporton se ka marrë mostra ADN-je nga një vizatim me shkumës i quajtur “Holy Child”, i krijuar mes viteve 1472–1476, si dhe nga një letër e atribuar kushëririt të Leonardos. Analiza e kromozomit Y sugjeron një prejardhje të përbashkët nga Toskana, vendlindja e Leonardos, çka e bën të mundshme lidhjen me artistin, por pa prova përfundimtare. Për shkak se Leonardo nuk ka pasardhës të njohur dhe eshtrat e tij u dëmtuan gjatë Revolucionit Francez, verifikimi i plotë mbetet i pamundur.
Përveç ADN-së njerëzore, u identifikuan edhe gjurmë mikroorganizmash, të dobishme për të kuptuar materialet dhe historinë e ruajtjes së veprës.
