Krijuesit e lashtë të hartave nga e gjithë bota mbështeteshin në faktorë të ndryshëm si eksplorimi, zgjuarsia matematikore dhe një grumbull imagjinate për të kapur pafundësinë e tokave që ata njihnin dhe që besonin se ishin atje. Në shumë raste, këto harta të hershme ishin edhe paraqitje për lundrim, por edhe dritare drejt mrekullive të së panjohurës.
Sot jemi mësuar me njohuri dhe zhvillime të reja në teknologji që vijnë me një ritëm të shpejtë, por historia e krijimit të hartave është shumë më e ngadaltë. Ishte rezultat i brezave të njëpasnjëshëm të udhëtarëve, eksploruesve, gjeografëve, hartografëve, matematikanëve, historianëve dhe studiuesve të tjerë që grumbulluan së bashku copa të ndryshme informacioni. Si të tilla, këto produkte të hershme bazoheshin në disa matje realiste, por edhe në shumë spekulime.
Një nga përshkrimet e para të detajuara të “botës së njohur” u bë nga Anaksimandri, një filozof para Sokratit, i cili konsiderohej si një nga shtatë të diturit e Greqisë. Tani theksojmë frazën “botë e njohur” këtu, pasi harta rrethore e Anaksimandrit shfaqte tokën e Greqisë (në qendër të botës) dhe më pas pjesë të Evropës, Azisë Jugore dhe Afrikës së Veriut. Sipas tij, këto kontinente u përshtatën së bashku në një rreth të rrethuar nga uji. I rëndësishëm ishte fakti se bota konsiderohej e sheshtë.
Deri në momentin kur dijetari Eratosthenes arriti të llogariste perimetrin e Tokës (me një saktësi të mrekullueshme), duke matur gjatësinë e hijes nga një shkop vertical në dy qytete të ndryshme në të njejtën kohë. Eratosthenes zhvilloi gjithashtu një sistem, në mënyrë të ngjashme me atë që ne përdorim sot në hartat moderne, duke e ndarë botën e njohjur në 5 zona klimatike: 2 zona të ngrira (poli i veriut dhe i jugut), një zonë tropikale dhe dy zona me klimë të butë.
Ptolemeu ishte një tjetër dijetar që shkroi disa nga tekstet shkencore më me ndikim të epokës së tij, shumë prej të cilave u përdorën për shekuj nga studiuesit e mëvonshëm islamikë dhe evropianë. Puna e Ptolemeut, e realizuar rreth vitit 150 të erës sonë, bazohej gjithashtu shumë në burime të vjetra dhe materiale të përpiluara. Ajo që e bëri atë më me ndikim, megjithatë, është se ai dha një shpjegim hap pas hapi se si e prodhoi atë në mënyrë që të tjerët të mund të përsërisnin teknikat e tij.
Geographia e tij ishte gjithashtu e mbushur me koordinata të detajuara për të gjitha tiparet që ai njihte (më shumë se 8000 vende), dhe ai shpiku gjithashtu idenë e gjerësisë dhe gjatësisë gjeografike, të cilën ne e përdorim ende sot. Një zhvillim i rëndësishëm në historinë e hartografisë dhe hartimit ishte shpikja e busullave magnetike.
